donderdag 18 september 2008

Vergaderen

Deze foto is genomen tijdens een presentatie op mijn werk. Zoals jullie kunnen zien was ik meer bezig met foto's nemen van mijn been, voeten, schoenen, vloer, tapijt what so ever, dan het werkelijk beleven van de presentatie. Waar zijn die dingen nou goed voor? De presentaties natuurlijk, want benen, voeten, schoenen, een vloer en tapijt hebben allemaal een constante functionaliteit. Je wordt uitgenodigd en negen van de tien keer heb je er totaal geen zin in. Compleet gedwongen ga je er zitten en wacht je heel ongeïnteresseerd af wat er gaat gebeuren. Nadat het onderwerp na de inleiding bekend is, raak je totaal in een leegte omdat het 10 van de 10 keer niets boeiends is. Daarna begint het gekwel, de mishandeling, the punishment. Het lijkt net alsof God jou straft voor alle foute dingen die jij hebt gedaan. Je raakt in een diepe trance van meditatie en belooft jezelf dat je nooit meer slecht zult zijn, goede doelen zult steunen, alle gebodes van God na zult komen en ga zo maar door. Je leven flits voorbij jouw ogen, je bent een "near death experience" rijker geworden. Dit gebeurt al bij een normale presentatie, stel je eens voor dat je er ook nog eens bij vast. De hele ochtend niet gegeten, gedronken, geen sigaretten, niets. Je eigen mondgeur zorgt er al voor dat je vaak bedwelmd raakt. Je tong is het enige "legale" waar je iets vloeibaars uit kunt krijgen. Je maag geeft een jump-style party. Het ergste is dat je tijdens de presentatie niet kunt streven en snakken naar een sigaret voor ná de presentatie. No baby, je moet gewoon wachten tot 20.00 uur. It's horrible. Zou je nou de hele presentatie door foto's kunnen nemen dan zou het geen ramp zijn. Helaas kan dit natuurlijk niet. Wat een ramp is, is dat je heel geïnteresseerd moet lijken. Wat een afschuwelijke marteling zeg, een middel voor een executie. Geef mij maar voortaan direct een lethal-injection.

Geen opmerkingen: