dinsdag 15 september 2009

Pandemonium

Sta ik daar droog op mijn bus te wachten vanochtend (ja dit is direct mijn intro). Nou ben ik geen matineuze mens, dus ik ben erg recalcitrant en vooral niet attent zo vroeg in de morgen. Ondanks mijn mentale afwezigheid werd ik direct verrast door de raamloze bushokjes (gek, want je zoekt daar onderdak als het koud is en zonder raam voel je de wind heel onprettig langs je lichaam snerpen). Ze hebben deze weggehaald omdat ze nieuwe bushokjes gaan plaatsen. Klinkt leuk allemaal, maar over maximaal een jaar gaan al die bushaltes weg en verhuist het naar de locatie waar nu al 1,5 jaar aan gewerkt wordt (Zaandam krijgt een coole station). Vanwaar dan de behoefte om nieuwe bushokjes te plaatsen? Kwistig! Ik heb de nieuwe bushokjes trouwens gezien en ik zie ECHT geen verschil? Vaag. Anyway...

Sta ik dus droog te wachten, samen met een oude vrouw van 50 jaar. Komt er een schabouwelijke droeftoeter van rond de 60 jaar in het gezamenlijke raamloze bushokje staan (waarschijnlijk een Amsterdammer: accent, gedrag). En vlak daarachter een frivool vrouwtje van rond de 40 (waar ik deze leeftijden op baseer, serieus ik weet het niet, in mijn ogen zien ze er allemaal zo oud uit, because I'm young, reckless and mean). Bij het samenkomen van deze drie was de rariteitenkabinet gevormd en maakte "plompverloren" het oer-Hollandse gezeur furore. De schobbejak van 60 begint te ijsberen vóór mijn neus en blijft mopperen over de wachttijd -die 25 minuten duurt- dat dit niet kan, absurd is etc. etc. De twee dames zeuren heerlijk met deze man mee. Ook op een even bombastische manier als mr. Nice Guy.

Op een gegeven moment was de mopperkont zo irritant en overdreven aan het zeuren, dat ik het gevoel kreeg dat hij indruk probeerde te maken (door te zeuren?) en zodoende aan het flirten was met de graftakken. Grappig was ook dat hij constant door de raamloze bushokjes liep. Ik moet toegeven dat ik -als een apatisch bokkenpruik- daar wel een besmuikte glimlach van kreeg. God zij dank werd ik op deze heilige dag (ramadan, you know) gered door God die bus-59 op tijd naar ons toezond. Opeens waren de drie querulanten alle drie stil en namen ze in de bus doodnormaal een verdeel-en-heers positie aan. De oh zo sociale en solidaire oppositie had abrupt geen zin meer om knus te zijn. Ik nam weer zoals altijd plaats op "mijn" 4-zitter.

Aangekomen in Beverwijk, waren al twee van de drie K3's uitgestapt. De enige die nog over was van de Kankerende3, was -ja hoor- de affreuze Iezegrim. Buiten was ik op mijn 3e overstap aan het wachten, waarop de zemelaar plotseling heel onbesuisd ook zijn onvreugde met mij ging delen. Om maar sociaal te zijn deed ik mijn oordopjes weg, want ik was dus gewoon keihard muziek aan het luisteren, desniettegenstaande kon die gozer zelfs dat gaan doorboren met zijn gezeik. Met een vleugje sarcasme gaf ik aan dat ik dit traject al 3 jaar nam, waarna hij dus volgens mij begon in te zien dat het veel erger kon dan hij nu aan het "lijden" was. Al snel kwam onze bus en stapten wij in. Logischerwijs deed ik weer mijn oordopjes in mijn oor. Op een gegeven moment hoorde ik weer het welbekende gekrijs subversief door de bus galmen. Hij SCHREEUWDE gewoon in de bus, wat een gotspe zeg, jezus. Ik keek naast mij ( de rechterkant van de bus) en die man was gewoon weer aan het zeiken en IK was zijn gesprekspartner? Ik weet niet wat hij zei, want ik dacht echt dat hij nu door had dat ik niet luisterde, aangezien ik muziek op had én naar buiten keek. Wat een mistroostige kwibus. Ik groette hem nog wel toen ik eindelijk ging uitstappen en hem verlaatte na ongeveer een uur samen binnen een straal van 5 meter met hem te zijn geweest.

Nou dat was zo een standaard ochtendje van mij. Hoeveel mensen toch kunnen zeiken zeg. Echt deerniswekkend dit. Ik kan rabiaat worden van bussen die te laat komen, maar voor de rest maakt het mij geen moer uit wie wat doet zo 's morgens vroeg. Ik uit en deel mijn irritaties in ieder geval niet met anderen in de vroege ochtenduren. Het is raar om te zien dat mensen hun ongenoegen echt openbaar maken en deze heel graag delen met onbekenden (ironisch, ik doe hetzelfde via mijn weblog =D). Door dit soort balorige lui word ik toch echt een keer een misantroop. Like I give a fuck. Ik maak dat traject al 3 jaar mee. Go tease yo' momma, o yeah you heard it right, YO MOM-MA!

Om mijn uber lijzig quatsch verhaal nog enigszins leerzaam te maken heb ik maar sporadisch gebruikte woorden toegepast die ik heb gezien op WoordVanDeDag. Zo maak ik ook nog eens reclame over nuttige sites, want dit verhaal zelf heeft een niveau van likmevestje. Nu nog hopen dat ik niet aan kwaakspraak heb gedaan.

Ik moge de lezer verzoeken de betuiging van mijn diepe eerbied te willen aanvaarden.

.

2 opmerkingen:

Cigdem zei

hahaha te goed gewoon! =D

ErsinB zei

=D