donderdag 1 oktober 2009

Sürmenaj

(click picture to enlarge)

Hani kendini cımbızlarken böyle hafif hafif olan, ama çekilmeyen bir acı olur ya? Ne bilim kimisi kaşlarını alır, kimisi içeriye doğru büyümuş kıllarını felan. Ben tıraş olurken yaparım mesela. Neyse, işte o acı çok pistir demi? İşte o acı var kaç gündür bende. Ama kıl felan çekmiyorlar.

Sanki teker teker beynimden hücre çekiyorlar kaç gündür. Ve beynini ne kadar kullaniyorsan, o kadar çok ve hızla (peşpeşe cımbızlama) çekiyorlar. Bitmiyor adamların beynimden cımbızladıkları. Ha unutulmaması gereken teferruât ise, sen düşünmeye çalıştığında cımbızlıyorlar. Yani beynini kullanmazsan dokunmuyorlar. Kısaca öküz olmaya zorluyorlar. Öyle odun odun geziniyorsun ortalıkta, sırf beynimi kullanmayayım yoksa cımbızıyorlar diye.

Güzelim beynimi bozdular anasını satayım. Nede sağlamdı var ya. Çok işimi görüyordu. Aşırı yüklendik sanırım.

.

Geen opmerkingen: