zaterdag 21 november 2009

Gevaar van de nacht!

[!! Klik eerst even op play voordat je begint met lezen !!]

Halloween Theme Song sound bite


Zaandam en mijn kamer, nauw verbonden met elkaar, obscuur op dit moment. Het moment van de menselijke rust. Het daginterval waarop het fragiele mensenlichaam zijn dagelijkse oplaadproces hervat. Rustgevend voor de bewusteloze slapende ziel; verontrustend voor de in bewuste staat lucubrerende seniel. Vannacht is de nacht waarop de vrijdag zijn overgang maakt naar de zaterdag. Muisstil. Pikkedonker. Herhalend. Uitzichtloos en pessimistisch zoals het karakter van elke nacht. De bittere smaak van heibel sterk te proeven in de mond. Met een nasmaak van hopeloosheid. Wat te doen?

De nacht is reëel. De nacht is zonder masker. In gevoelens en in gedachtes. Mijn onverveerd gezicht tussen ochtendstond en klokslag twaalf is slechts een invulling van de verwachte personage. De lugubere nacht transformeert. Zowel de aarde als de mens. Zo ook mij. Hij haalt het joviale hoopvolle weg en zet daar eenzaamheid en angst voor in de plaats. Of misschien haalt hij alleen dat eerste weg en komt de ware tweede eindelijk naar voren. Zwartgallig op zijn minst!

Wankelmoed is het gevoel dat mij vannacht bezighoudt. Ik voel mij schriel. Ik hoor en zie alles; ik ben mij bewust van de onrust. Voel me niettemin verlamd. Ik kan er niet op reageren. Mijn mond staat wijd open om te schreeuwen, doch geen decibel te meten. Ik weet dat ik erop moet reageren, ik wil erop reageren en ik moet erop reageren. De angstschreeuw kan elk moment vallen. Het valt nog allemaal te redden.....Tevergeefs. De ontknoping is ver uit zicht.

Ik wil niet nu al versagen. Het is toch niet zo moeilijk om de ziel te behagen? Intussen kom ik niet verder dan louter klagen. Waar blijft de astrante IK? In slaap vertrutteld vanwege naïviteit wellicht? Een onherroepelijke déjà-vu allicht! De nacht maakt mij rusteloos. Rusteloos door mezelf en van wat nog te komen staat. Achterdocht is de zuurstof die ik inhaleer. De constante angst is voor het mes dat ik mogelijk straks in mijn rug incasseer. Mededogen is niet van deze tijd. Vooral de nacht is er geen bekende van. Wanneer zal de nacht zegevieren? Wanneer zal ik vallen voor de angst die de nacht mij influisterd? Melancholie is onvermijdelijk.

Draai je om, de nacht valt je aan!
.

Geen opmerkingen: