zaterdag 9 januari 2010

I love this city

Woensdag 6 januari 2010. Een doodgewone dag op werk. De minuten tikken weg en de terugweg naar huis is nabij. Geconcentreerd bezig achter de computer, totaal geen aandacht aan de omgeving. Abrupt wordt het verstoord door een collega die het volgende zegt: "Kijk eens naar buiten". Met een snelle blik naar rechts zie ik het. Alles cocaïne wit buiten. Of gewoon op z'n Nederlands, zo wit als sneeuw. En dude, het witte buiten dat was sneeuw. Het heeft volgens mij maar een kwartier of een half uur gesneeuwd (wel ontiegelijk veel). Prachtig om te zien die sneeuw. Het is niet alleen leuk om te zien, maar het trantelen in sneeuw is ook fijn. Al dat gepof onder je voeten, lekker zacht, maar ook weer hard, in ieder geval onstabiel. Het werkt therapeutisch. Althans, dat gevoel krijg ik vaak. En dat terwijl ik nooit in therapie ben geweest, wat een kracht hè? Sneeuw is gewoon feeëriek. Ware het niet dat het ook zijn nadelen heeft.

Nu zijn we aangekomen bij de plek waar de Turkse hobo "zırt" zegt ("zurnanın zırt dediği yer" vertaald van het Turks naar het Nederlands, en het lijkt dus echt werkelijk waar nergens op). Enfin, ik wil zo het belang van die nadelen benadrukken. Aangezien het heel veel had gesneeuwd, had ik al verwacht dat er een ravage zou zijn op de wegen. Om die reden alleen ben ik een half uur eerder vertrokken van werk. Ik neem 3 bussen om thuis te komen. De eerste bus kwam op tijd. Deze bus rijdt ongeveer in 10 minuten naar het station. Not that day my friend. Het duurde een half uur tot de helft van dat traject. Ik ben vervolgens op de helft uitgestapt met de Kerstgedachte om naar het station te lopen en daar even een Turkse pizza te eten, tot mijn andere bus zou komen (zou nog ongeveer twintig minuten duren). Ook daar heb ik na een kwartier Turkse pizza te hebben gegeten, een kwartier gewacht. Het zat echt muurvast. Met volgens mij ruim 100 mensen op het station waren we onafhankelijk van elkaar aan het sakkeren. Ik heb daarna maar een trein genomen, waar ik bij de eerste overstap ook te maken had met een vertraging van een kwartier. Gelukkig was Zaandam uiteindelijk in zicht.

Met volle moed rende (je kunt het ook schaatsen noemen) ik naar het busstation om mijn bus naar huis te nemen. Het was moeder- vaderdag (ook weer Turks, doelend op een chaotische drukte) bij de bussen. Iedereen was maar schaapachtig aan het wachten, niemand die even bedacht om de informatiebalie te raadplegen. Ik als snuggere Turk, of iemand die gewoon een A-klasse ongeduldige persoon is wat betreft bussen-wachten, had wel bedacht om het even te vragen. Het antwoord was -in een hallelujastemming- dat er het komende uur geen bussen zouden rijden. Handig ook om geen omroep te doen hierover, terwijl er zo veel mensen wachten. Je moet op zo'n moment gewoon om de minuut omroepen. Misschien een trance-beat erbij, om het een beetje aantrekkelijk te houden. "Dames en heren, het komende uur rijden er geen bussen in Zaandam..I love this cityyyy..dididimdimdimdimtiiis" met de beat van Put Your Hands Up For Detroit van Fedde Le Grand. Niemand die het irritant zou vinden, en het zou misschien zelfs de haat voor Zaandam op dat moment doen vergeten omdat de lyrics dat een beetje forceren. Maar nee, daar doen ze niet aan in Zaandam. Hoe dan ook, ik heb vervolgens nog een half uur naar huis gelopen.

Ondanks al dat gekut koester ik deze winter dude. Het blijft gewoon 'tis the season to be jolly fa-la-la-la-la-la-la-la-la hoe je het ook wendt of keert.
.

Geen opmerkingen: